беседа за бојанствувањето
Бојанствување е процесот на додавање, придавање и удвојување на апсолутно вештачка вредност на сопствениот себе без вистинска подлога на која таа вредност стои.
Нихилизмот ова го објаснува на многу едноставен начин: бидејќи вредностите не постојат, односно постојано се обновуваат тогаш придавањето вредност, и тоа вештачка (а ќе видиме зошто) на сопствениот себе, воопшто не е ниту лоша, ниту добра карактеристика. Особено кога станува збор за вредност базирана врз нулата, а не врз некоја основа различна од оваа. Всушност, придавањето на вредноста се одвива на едностран начин кој доаѓа од презентирањето на само множителот со нулата, а не резултатот на операцијата.
Дури сега се сеќавам на една од последните лекции по предметот „Граѓанско образование“! Таму се велеше дека постеле два вида на претставување… едно од нив е едностраното претставување.
Претставувањето во капитализмот стручно се нарекува ЕПП. Економска Пропагандна Програма.
Сижето од алгоритмот на бојанствување е претставено од релативно-бесконечната итерација меѓу едностраното претставување во капиталистичката смисла на вреднување со употребување на нихилистичката теорија за моралот. Тоа е толку интересен алгоритам кој се применува насекаде, но во разни облици. Ја знаете онаа слика која беше meme едно време на интернетот: војниците од „Војна на Ѕвездите“ наредени како едновисочни аптекарски шишиња по улиците на некој модерен град, а под нив испишано: Fascism, do you think it would be this obvious? Нејсе, принципот на оваа „пропагандна програма“ е присутен насекаде.
Пост-транзиционо, односно свежо-капиталистички настроена идеологија неизбежно е да вроди во резултат на огромни сили од бојанствувањето.
Наеднаш, од рушевините на предходниот систем изникна слободата, нихилизмот и капиталот! Сите беа толку задоволни, речиси утописки, и без размислување веднаш почнаа да ги примаат производите (во капиталистичката смисла на производ/услуга) од бојанствувањето. Потоа, тоа стана таков хит, еден толку омилен глагол што сите кои успеаа да сфатат како тој се употребува во реченица (која и не е толку убава) веднаш станаа писатели со лажна елоквентност… За миг насекаде беше полно со романи, романчиња, песнички, збирки поезии и разни „културни“ списанија. Човек можеше да се излаже и дека работите тргнале на подобро со сета оваа културна надградба. PR инспирацијата, барем така велеше fine-print-от од последната страница, доаѓа од посветеноста кон народот, дека сиот овој опус е од невиноста на „народните луѓе“, „народните работници“ и „народните забавувачи“… псевдо-трубадурите на ова време! Трубадури кои секогаш, а можеби и не секогаш, одат заедно со фискалната сметка од омилениот дистрибутер на конзументи: било тоа да е причината зошто пионерите на телевизорот се превртуваат во своите вечни почивалишта, оделосаниот аристократ кој ги трие рацете со секое бип пред работничката во супермаркетот или новопроникнатите социјални медиуми.
Конзументите, Кутрите! Сеуште веруваат во „ако некој те удри по левиот образ, сврти му го и десниот.“ А што ли да прават кога се робови во сопствената слобода, на кои им е сосема смачено од неслободата, та кога ќе се здобијат со можноста да го гушнат безвредниот продукт од 300 денари кој го нудат трубадурите по улицата, вриснуваат од оргазмичната задоволност и веднаш резултатот од нивната неслобода го претвораат во блудничење со слободата! Кутрите незнаат дека тоа е намерно така, обмислено од профитери кои многу добро знаат колку мили им се последиците од ова несогледување, од оваа слепост. Тие добро знаат како може да се изманипулира љубовта од народот во капитална добивка, додавајќи го тоа на вредноста од секој нивен атом од телото, а потоа повторно го вршат алгоритмот на бојанствување, и така до недоглед.
Кутрите! кога ќе сфатат, се чувствуваат прелажани од љубовникот, но бидејќи не знаеле за друга љубов како наивни дечиња сепак ја задржуваат, продолжувајќи го континуумот на бојанствување.
Навистина е патетично кога пробуваат да сменат нешто. Еве неодамна се покажаа неколку хероини кои како за миг да излегоа од грчката митологија, а потоа самите се поразија поради нивното несфаќање на системот, за неговата манипулативна природа во обид да ги заштитат идните „активни“ придонесувачи во културно-социјалниот развој на н.к.о. (нихилистичкото капиталистичко општество) од за нив, (за)останатите со стариот систем на вредности, „негативно“ влијание. Се обидоа да повлечат брза рака повикувајќи се на цензура, умереност и она што се нарекува crab mentality. А, всушност и тие треба да знаат подобро! Хероините се просветни работници и родители загрижени за нивните ученици и млади конституенти на семејството. Се плашат овие индивидуи да не паднат под „негативното“ влијание од бојанствувањето, а не сфаќаат дека токму поради овој став тие се пластично оформени послушници на системот наметнат од н.к.о., па и затоа пробуваат да ги наметнат идеите на негативната утопија: цензура, умереност и закржлавување на подобрите во полза на полошите.
Како и да гледаме, подметот на прирокот „бојанствување“ во секој случај победува, освен во еден и единствен, оној неостварениот случај: знаењето.
Знаењето е единственото решение на проблемот со бојанствувањето, ако воопшто тоа се смета за проблем (јас лично го сметам). Не би сакал да звучам како нараторот од рекламата „Знаењето е сила, знаењето е моќ!“, но тоа е речиси неизбежно бидејќи навистина: знаењето е сила, и знаењето е моќ! Доколку се знаат причините за бојанствувањето и како тоа се манифестира, а пред сѐ зошто тоа се манифестира, без притоа наметнувајње на било какви предрасуди за подметот или убедувања од страна на било кој ентитет за „вистинската вредност“ и изградувањето на сопствен систем на вредности (што може да се смета како последица на нихилизмот) при што ќе се вреднуваат сите учесници во бојанствувањето е начинот на кој што можат да се побијат т.н. „негативни ефекти од бојанствувањето.“
Независноста во мислата, системот на вредности и севкупното сфаќање на начинот на кој што се одвиваат процесите во н.к.о., а и изучувањето на другите општествени уредувања е клучно во рушењето на, парафразирајќи ги PMG Collective: профитирањето од глупавоста на мојот род.
a tribute to _why, his music
a tribute to _why, his writing
excerpt from his magnificent Why’s Poignant Gude To Ruby:
Chapter 3.e: And So, the Quick Trip Came to an Eased, Cushioned Halt
So now we have a problem. I get the feeling that you are enjoying this way too much. And you haven’t even hit the chapter where I use jump-roping songs to help you learn how to parse XML!
If you’re already enjoying this, then things are really going bad. Two chapters from now you’ll be writing your own Ruby programs. In fact, it’s right about there that I’ll have you start writing your own role-playing game, your own file-sharing network (a la BitTorrent), as well as a program that will pull genuine random numbers from the Internet.
And you know (you’ve got to know!) that this is going to turn into an obsession. First, you’ll completely forget to take the dog out. It’ll be standing by the screen door, darting its head about, as your eyes devour the code, as your fingers slip messages to the computer.
Thanks to your neglect, things will start to break. Your mounds of printed sheets of code will cover up your air vents. Your furnace will choke. The trash will pile-up: take-out boxes you hurriedly ordered in, junk mail you couldn’t care to dispose of. Your own uncleanliness will pollute the air. Moss will infest the rafters, the water will clog, animals will let themselves in, trees will come up through the foundations.
But your computer will be well-cared for. And you, Smotchkkiss, will have nourished it with your knowledge. In the eons you will have spent with your machine, you will have become part-CPU. And it will have become part-flesh. Your arms will flow directly into its ports. Your eyes will accept the video directly from DVI-24 pin. Your lungs will sit just above the processor, cooling it.
And just as the room is ready to force itself shut upon you, just as all the overgrowth swallows you and your machine, you will finish your script. You and the machine together will run this latest Ruby script, the product of your obsession. And the script will fire up chainsaws to trim the trees, hearths to warm and regulate the house. Builder nanites will rush from your script, reconstructing your quarters, retiling, renovating, chroming, polishing, disinfecting. Mighty androids will force your crumbling house into firm, rigid architecture. Great pillars will rise, statues chiseled. You will have dominion over this palatial estate and over the encompassing mountains and islands of your stronghold.
So I guess you’re going to be okay. Whatdya say? Let’s get moving on this script of yours?
Земјотреси и неговото затворање
Земјотреси беше резултатот на успешно реализираната идеја за ефективно претставување на информациите за една од можеби и најважните природни појави во Република Македонија—земјотресите. Тие се од особена важност за овој регион поради лузната која ја имаат оставено во историјата, односно во колективната свест на Македонија по Втората Светска Војна.
Самата идеја за формирање на една веб-апликација која ќе ги прикажува земјотресите во речиси реално време (околу час, час и половина од почетокот на потресот) во Република Македонија произлезе од мајско-јунските серии на земјотреси во валандовскиот регион. Слабата достапност на детални информации за овие земјотреси и нивната важност беа основниот мотив за да го создадам Земјотреси. Тргнувајќи од фактот дека не сите во Македонија се сеизмолози (ниту пак и јас) се стремев да го дизајнирам на таков начин за да биде што е можно подостапен и поразбирлив за обичниот човек…
“I would say that of all my books Lolita has left me with the most pleasurable afterglow —perhaps because it is the purest of all, the most abstract and carefully contrived. I am probably responsible for the odd fact that people don’t seem to name their daughters Lolita any more. I have heard of young female poodles being given that name since 1956, but of no human beings.” — Набоков за Life 1964
Лолита, во случај да не сте го читале романот е прекарот на Долорес Хејз, 14 годишно девојче.
Конечно еднакви
Курт Вонегут, еден од најинтересните—барем за мене—автори од 20 век во една негова приказна претставува дистописко општество каде надпросечното е хендикепирано во просечно. Сето ова со цел за создавање еднаквост меѓу луѓето. Појава позната како Crab mentality. Оваа приказна претставува и инспирација за 25 минутниот филм „2081“ од оваа година.
Би сакал да дадам поголем епилог за приказната, но мислам дека самата приказна доволно говори за себе. Затоа, ви го претставувам мојот превод на македонски.
„Херисон Бергерон“ од Курт Вонегут
Годината беше 2081, а сите конечно беа еднакви. Не беа еднакви само пред Бог и законот, туку беа еднакви на секој начин. Никој не беше попаметен од било кој друг, ниту некој изгледаше подобро од било кој друг. Никој не беше посилен или побрз од било кој друг. Сета оваа еднаквост беше поради 211от, 212от и 213от Амандман од Уставот, како и неуморното бдеење на агентите од Генералштабот за хендикепирани на Соединетите Држави.
Некои делови од животот сеуште не беа исправни. На пример, април сеуште ги излудуваше луѓето со неговата непролетна припадност. Токму во тој студен месец луѓето од Г-Х (Генералштабот за хендикепирани) го одведоа Херисон, четиринаесет-годишниот син на Џорџ и Хејзл Бергерон.
Во ред, беше трагично, но Џорџ и Хејзл не можеа да размислуваат премногу за тоа. Хејзл имаше прилично просечна интелигенција што значи дека неможеше да размислува за било што освен во кратки и ненадејни интервали, додека Џорџ со неговата надпросечна интелигенција имаше метално радио за хендикепирани во неговото уво. Законот бараше од него секогаш да го има на увото. Тој уред беше наштиман за да ги прима сигналите од владин предавател. На секои 20 секунди предавателот предаваше некаква остра бучава за да ги спречи луѓето како Џорџ да ги злоупотребуваат нивните мозоци.
Џорџ и Хејзл гледаа телевизија. Хејзл имаше солзи на јаболкниците, но беше заборавила за момент поради што тие беа таму.
На телевизорот имаше балерини.
Шкрипало одзувчи во главата на Џорџ. Неговите мисли панично се разбегаа како бандити кои бегаат од алармот против кражба.
„Многу беше убав танцот што тие го направија,“ рече Хејзл.
„Како?“ рече Џорџ.
„Танцот — беше убав,“ рече Хејзл.
„Да,“ рече Џорџ. Се обиде да помисли малку на балерините. Не беа многу добри, секако не подобри од било кој друг на сцената; беа оптоварени со заременети тегови и торби со сачми. Нивните лица беа скриени позади маски, за никој да не го почувствува необичното ако ја види слободната и грациозна гестикулација или прекрасното лице на балерината. Џорџ ја развиваше идејата дека можеби танчерите не треба да бидат хендикепирани, но не стигна далеку бидејќи уште една бучава од радиото му ги растури мислите.
Џорџ трепна, а истото го сторија две од осумте балерини.
Хејзл го виде неговото трепнување. Немајќи умствен хендикеп мораше да го праша Џорџ каков бил последниот звук.
„Звучеше како некој да удира по шише од млеко со острата страна на чеканот,“ рече Џорџ.
„Мислам дека би било мошне интересно да се слушнат сите тие звуци,“ рече Хејзл со блага завист во гласот. „На сѐ што нема да им текне.“
„Само да бев Генералот за хендикепирани. Знаеш ли што ќе направев?“ рече Хејзл. Таа всушност наликуваше на Генералот за хиндекепирани, жена наречена Дијана Мун Гламперс. „Ако јас бев Дијана Мун Гламперс,“ рече Хејзл, „Јас би поставила камбани во Недела. Само камбани… во чест на религијата.“
„Јас би можел да мислам, ако беа само камбани,“ додаде Џорџ.
„Тогаш — би можеле да ги направиме навистина гласни,“ рече Хејзл. „Јас мислам дека би била добар Генерал за хендикепирани.“
„Добар колку и сите други,“ рече Џорџ.
„Кој знае подобро од мене што е нормалното?“ рече Хејзл.
„Токму така,“ рече Џорџ. Започна нафрлано да размислува за неговиот абнормален син, Харисон, кој сега беше во затвор. Но, поздрав со дваесет и една пушка во увото ги запре неговите нафрлани мисли.
„Тоа беше силно, нели?“ рече Хејзл.
Тоа беше толку силно што Џорџ беше пребледел, се тресеше додека солзите само што не беа потекле од капаците на очите. Две од осумте балерини беа колабирале на подот од студиото и ги притискаа своите слепоочници.
„Одеднаш изгледаш толку уморен,“ рече Хејзл. „Зошто не се истегнеш на софата; да ја одмориш торбата за хендикепирани на перницата најмил мој.“ Таа говореше за четириесет и седумте фунти (21,319.2 g.) сачми во торба која беше прикачена за вратот на Џорџ. „Оди, одмори ја торбата малку,“ таа рече. „Не ми е грижа ако на кратко не си еднаков со мене.“
Џорџ ја поткрена торбата со рацете. „Не ми пречи,“ рече тој. „Не ја забележувам повеќе. Таа е речиси дел од мене.“
„Толку си уморен во последно време. Некако истоштен,“ рече Хејзл. „Само да имаше некој начин да направиме мала дупка на дното од торбата и да извадиме неколку од оловните топчиња. Само неколку.“
„Две години в затвор и две илјади долари казна за секое извадено топче,“ рече Џорџ. „Тешко дека би го нарекол тоа спогодба.“
„Ако само извадиш неколку кога ќе си дојдеш дома од работа,“ рече Хејзл. „Мислам, не се натпреваруваш со некој тука. Само седиш.“
„Ако се обидам,“ рече Џорџ. „Штом луѓето ќе започнат да ги кршат законите, што мислиш што се случува со општеството?“
Ако Хејзл неможеше да даде одговор на прашањево, Џорџ не би ни го поставил. Сирена се одгласи во неговата глава.
„Би рекла дека ќе се распадне,“ рече Хејзл.
„Што ќе се распадне?“ бледо праша Џорџ.
„Општеството,“ несигурно рече Хејзл. „Нели тоа го кажа предмалку?“
„Којзнае?“ рече Џорџ.
Телевизиската програма ненадејно беше прекината за ударните вести. Не беше јасно за што тие всушност беа бидејќи спикерот, како сите спикери, имаше сериозна говорна маана. Околу половина минута, видно возбуден, се обидуваше да рече „Дами и господа“
Најпосле се откажа, го подаде извештајот на балерината за таа да го прочита.
„Тоа е во ред“ рече Хејзл за спикерот, „се потруди. Тоа е најважно. Се потруди да го направи најдоброто со она што Бог му го дал. Треба да добие зголемување за обидот.“
„Дами и господа“ рече балерината читајќи од извештајот. Мораше да биде необично убава, бидејќи маската на нејзиното лице беше ужасна. Лесно се забележуваше нејзината поголема сила и грациозност од останатите танчерки; нејзините торби за хендикепот беа големи колку оние за добро градените мажи.
Мораше да се извини за нејзиниот глас кој беше нефер за жена да го поседува. Глас со прекрасна топлина, светлост; како вечна мелодија. „Простете,“ рече таа, и повторно почна со непобедливиот глас.
„Херисон Бергерон, возраст: четиринаесет години,“ рече но како да беше врисок од гавран, “само што избега од затвор, каде беше задржан поради сознанија за планирање пораз на владата. Тој е гениј и атлет, тој е исклучително хендикепиран и треба да се смета за особена опасност.“
Полициска фотографија од Херисон Бергерон се појави на екранот, прво наопаку, потоа странично, повторно наопаку и конечно исправено. Фотографијата ја покажуваше целосната должина на Херисон наспроти позадина калибрирана во стапки и инчи. Беше точно седум стапки висок.
Остатокот од Херисон беше како од ноќта на вештерките и железарија. Никој досега не беше носел потешки хендикепи. Тој ги беше надраснувал побрзо од она што луѓето во Г-Х можеа да ги смислат. Наместо мало радио за во увото како умствен хендикеп носеше огромен пар на слушалки и очила со дебели и брановидни леќи. Очилата беа наменети за да го направат не само половина слеп, туку и да му даваат ужасни главоболки.
Старо железо висеше на него. Обично имаше одредена симетрија, некаква воена уредност кај хендикепите за силните луѓе, но Херисон изгледаше како подвижен отпад. Херисон носеше тристотини фунти!
За да го поништат неговиот добар изглед луѓето од Г-Х бараа тој непрестано да носи црвено гумено топче за нос, постојано да има избричени веѓи и да ги покрива своите бели заби со црни капачиња.
„Ако го забележите ова момче,“ рече балерината, „не се обидувајте — повторувам, не се обидувајте — да го вразумите.“
Се слушна шкрипење како врата да беше откорната од шарките.
Врисоци и плач од страв и вчудоневиденост доаѓаа од телевизорот. Фотографијата на Херисон Бергерон на екранот одрипнуваше како да танцува на мелодијата од некаков земјотрес.
Џорџ Бергерон точно го идентификува земјотресот и можеби поради тоа што многупати неговиот дом беше играл на истата трескачка мелодија. „Мили Боже -“ рече Џорџ, „тоа мора да е Херисон!“
Реализацијата беше разнесена од неговиот ум поради звукот на автомобилска несреќа кој одекна во неговата глава.
Кога Џорџ повторно ги отвори неговите очи, фотографијата од телевизорот ја немаше. Самиот Херисон го исполнуваше екранот.
Затропан, смешен и огромен, Херисон стоеше во средината на студиото. Кваката од откорнатата врата сеуште беше во неговата рака. Балерините, техничарите, музичарите и спикерите беа клекнати пред него очекувајќи смрт.
„Јас сум Императорот!“ извика Херисон. „Слушате? Јас сум Императорот! Сите морате да го правите она што јас ќе ви го кажам!“ Удри со неговото стапало и студиото се затресе.
„Како што стојам тука —“ рикна, „сакати, искривени, болни — Јас сум најголемиот владетел кој некогаш живеел! Сега, гледајте како постанувам она што можам да постанам!“
Херисон ги раскина ремените од хендикепската запрега како да беа мокри хартиени марамчиња. Искина ремени кои гарантирано држеа хендикепи од петстотини фунти!
Старото железо на Херисон затреска на подот!
Херисон ги истурка неговите палци под шипката веднаш под бравата која ја одржуваше хендикепската запрега на главата. Шипката пукна како целер. Херисон ги разби слушалките и очилата од ѕидот.
Го отфрли носот од гумено топче. Беше откриен човек кој предизвикуваше стравопочит и кај Тор, богот на молњата.
„Сега ќе ја одберам мојата Императорка!“ рече гледајќи кон клекнатите луѓе. „Нека првата жена која ќе застане на нозете го одбере нејзиниот сопруг и трон!“
Помина момент, а тогаш се издигна балерина нишајќи се како врба.
Херисон го исфрли металниот хендикеп од нејзиното уво, ги одврза нејзините физички хендикепи со прекрасна деликатност. Најпосле ја оттргна нејзината маска.
Заслепувачка убавина беше нејзиното лице.
„Сега,“ рече Херисон земајќи ја нејзината рака, „да им покажеме на луѓето кое е значењето на зборот танц. Музика!“ даде команда.
Музичарите се вратија на нивните места, а Херисон ги оттргна од нивните хендикепи. „Отсвирете го најдоброто,“ им рече, „а јас ќе ве направам барони, војводи и грофови.“
Музиката започна; обична на почетокот — ефтина, смешна, фалш. Но Херисон грабна два музичари од нивните столови, ги заниша како палки додека им кажуваше како ја сака музиката изсвирена. Ги тресна на нивните столови.
Музиката почна и тоа многу подобрена.
Херисон и неговата Императорка едноставно само ја слушаа музиката некое време; слушаа внимателно како да ги синхронизираа отчукувањата на нивните срца со неа.
Ја преместија својата тежина на прстите.
Херисон ги намести неговите големи дланки на нејзината половина овозможувајќи ѝ да ја почувствува бестежината која наскоро ќе настапи.
А тогаш, во експлозија на радост и грација во воздухот рипнаа!
Не само што беа напуштени законите на земјата, туку и законите на гравитација и законите на движење.
Се превртуваа, намотуваа, вртеа, влетуваа и лудуваа.
Скокаа како елени на месечината.
Таванот на студиото беше висок триесетина стапки, но секој скок ги приближуваше танчерите се поблизу до него. Имаа очигледна намера да го бакнат таванот.
Го бакнаа.
А тогаш, неутрализирајќи ја гравитацијата со љубов и чиста волја останаа суспендирани во воздухот инчи под самиот таван бакнувајќи се меѓусебно долго, долго време.
Тогаш Дијана Мур Гламперс, Генералот за хендикепирани, дојде во студиото со пушка двоцевка. Испали двапати, а Императорот и Императорката беа мртви пред да го допрат подот.
Дијана Мур Гламперс повторно ја наполни пушката. Нанишани кон музичарите и им рече дека имаат само десет секунди повторно да ги стават нивните хендикепи.
Дури тогаш телевизиската цевка на Бергерови прегоре.
Хејзл се заврте да го прокоментира прегорувањето со Џорџ.
Но Џорџ беше заминал во кујната да земе конзерва пиво.
Џорџ се врати со пивото, подзастана додека сигнал од хендикепот го протресе па повторно седна. „Си плачела?“ ја запраша Хејзл.
„Да,“ таа рече,
„За што?“ рече тој.
„Заборавив,“ рече таа. „Нешто ужасно тажно на телевизија.“
„Што беше?“ рече.
„Некако ми е измешано во главата,“ рече Хејзл.
„Заборави на тажните работи,“ рече Џорџ.
„Секогаш,“ рече Хејзл.
„Така треба,“ рече Џорџ. Трепна. Имаше звук од репетирањето на пушка во неговата глава.
„Господе — тоа знам дека беше гласно,“ додаде Хејзл.
„Слободно повтори,“ рече Џорџ.
„Господе —“ рече Хејзл, „тоа знам дека беше гласно.“
smiley face :) and the frowny face :(
